เช้าวันใหม่ | เวลา 08:00 น.
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกำมะหยี่สีทึบ เข้ามาตกกระทบเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ยับเยินราวกับผ่านสงครามโลกมาหมาดๆ แต่ทว่า... เจ้าของร่างบางที่ควรจะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มหลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งคืน กลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกโคลงเคลง วูบวาบ ราวกับนอนอยู่บนเรือประมงที่กำลังเผชิญพายุคลื่นลมแรงกลางทะเล
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอและหนักหน่วง ปลุกสติสัมปชัญญะของ พาขวัญ ให้ตื่นเต็มตาอย่างรวดเร็ว เธอค่อยๆ ปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมองเพดานด้วยความมึนงง สมองที่ยังทำงานไม่เต็มที่พยายามประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้า
‘เอ๊ะ... นี่เช้าแล้วเหรอ? แสงแดด...’ ‘แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมเตียงมันสั่นๆ ... แล้วทำไมถึงรู้สึกจุกๆ ...’
ความทรงจำสุดท้ายที่เธอนึกออกคือ...
‘อื้อ... คุณราฟ... กี่โมงแล้วคะ...’ พาขวัญงัวเงียถามเสียงแหบแห
