อันเดรนอนกอดร่างเล็กที่หลับสนิทในอ้อมแขน ความอบอุ่นจากกายของพาขวัญซึมผ่านผิวเขาเข้ามาช้า ๆ แต่กลับไม่อาจละลายพื้นที่ที่แข็งกระด้างที่สุดในใจเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ความผิดบาปนี้ เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่
อาจเป็นตอนที่เธอมองเขาด้วยสายตาห่วงใยตอนที่เขาถูกลงโทษหรือวันที่เธอกล้าพูดเสียงสั่นว่า
“ขวัญไม่กลัวค่ะ”
ประโยคที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากใครในชีวิต
ความอ่อนโยนของเธอ กลายเป็น “จุดอ่อนอันตรายที่สุด” ที่เขามี
กลิ่นกายอุ่นของพาขวัญพาเขาดิ่งย้อนกลับไปยังเงามืดของอดีต
อดีตที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง…
และไม่เคยลืมลง
ภาพแรกของชีวิตเขา ไม่ใช่อ้อมกอดของพ่อแม่แต่เป็นกลิ่นเหล้า บุหรี่ และเสียงคราวครางราคาถูก ใน คอกบำเรอกิเลส ที่มารดายอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อแลกเงินแค่พอมีชีวิต
ใบหน้าอิดโรยของเธอ แววตาที่ว่างเปล่าราวกับตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง คือภาพเดียวที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ
