ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องใต้ดิน ราฟาเอลยังคงกระแทกแก่นกายเข้าใส่ร่างเล็กที่ลอยหวืออยู่กลางอากาศอย่างหนักหน่วง ทุกจังหวะที่เขาสวนสะโพกขึ้น ร่างของพาขวัญจะกระเด้งลอยขึ้นก่อนจะตกลงมากลืนกินความใหญ่โตนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฮึก เจ็บ เจ็บแขน ฮือออ!”
พาขวัญร้องไห้โฮ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่จากจุดที่เชื่อมต่อกันอยู่เบื้องล่าง แต่เป็นข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกตรึงไว้ น้ำหนักตัวที่ทิ้งดิ่งลงมาทำให้ข้อมือเธอแดงก่ำและถลอกปอกเปิกกระดูกเหมือนจะหลุดออกมา
“ปล่อย ฮึก ปล่อยขวัญลง ขวัญเจ็บแขน ไม่ไหวแล้ว!”
เสียงร้องที่เจือไปด้วยความทรมาน ทำให้เรย์เดนที่ยืนกอดอกดูอยู่ทนไม่ไหว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น เขาชอบเห็นเธอดิ้นเร่าด้วยความเสียวซ่าน ไม่ใช่ร้องไห้เพราะเจ็บตัวแบบนี้
“มึงหยุดก่อนดิ! พาขวัญแขนจะหลุดแล้วนั่น!”
เรย์เดนตะโกนบอกพี่ชาย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปประชิ
