1 วันต่อมา…
บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นส่วนตัวของตระกูลเดอ ซูซา เงียบสนิทจนน่าอึดอัด ราฟาเอลยืนกอดอกนิ่งจ้องร่างเล็กบนเตียงด้วยสายตาเคร่งเครียด ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ใช่พวกชอบแสดงออกว่าเสียใจ แต่การที่เห็นพาขวัญนอนซม ข้อมือพันผ้าก็อซหนา และผิวเนื้อที่เคยเนียนละเอียดเต็มไปด้วยรอยช้ำที่เขาเป็นคนฝากไว้ มันทำให้เขาวางตัวไม่ถูก ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาปนกับศักดิ์ศรีค้ำคอจนเขาหงุดหงิดตัวเองที่ไม่สามารถจัดการอารมณ์ให้เป็นปกติได้
พาขวัญค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความเจ็บร้าวที่ช่วงล่างยังคงย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แววตาที่เคยฉายสดใส บัดนี้กลับว่างเปล่าและห่างเหินจนคนมองใจวูบ
"ตื่นแล้วก็กินข้าวซะ จะได้กินยา" ราฟาเอลเอ่ยเสียงเข้ม
พาขวัญไม่ตอบ เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ทำเหมือนชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในห้องไม่มีตัวตน
"พาขวัญ ฉันพูดกับเธออยู่นะ" ราฟาเอลขมวดคิ้วเดินเข้า
