ตอนที่3

มือของคิรากรยังคงจับมือเธอไว้แน่นแม้จะเดินออกมาจากวงสนทนาแล้ว ตังค์ตังค์รู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเริ่มเบาลง แต่ความตึงเครียดระหว่างเธอกับเขากลับหนักขึ้นอย่างประหลาด “ปล่อยได้แล้วค่ะ” เธอพูดเบา ๆ แต่ยังไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ “ยัง” คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอชะงัก “ยังมีคนมองอยู่” เขาพูดต่อเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ ตังค์ตังค์เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้เขาจับมือเธอต่อไป แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งสองหยุดอยู่มุมหนึ่งของงานที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวมากขึ้น คิรากรปล่อยมือเธอในที่สุด แต่กลับยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตังค์ตังค์ขยับมือของตัวเองเล็กน้อย ความรู้สึกว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังจากมือของเขาหายไปทำให้เธอแปลกใจตัวเอง “เมื่อกี้…” เธอเริ่มพูดแต่ก็หยุดไป “อะไร” เขาถามโดยไม่หันมามอง “ที่คุณพูดว่า…หนูเป็นของคุณ” เธอรวบรวมความกล้าถามออกไป คิรากรเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะหันมามองเธอ ดวงตาคมลึกมีแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก “ไม่ชอบ” เขาถามกลับ ตังค์ตังค์รีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ แค่…” เธอหาคำพูดไม่เจอ “แค่กลัวว่ามันจะเกินข้อตกลง” คำตอบนั้นทำให้เขาหัวเราะเบาๆ “เธอคิดว่าฉันไม่รู้ขอบเขต” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่อ่อนโยน “หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ” เธอรีบอธิบาย “งั้นก็จำไว้” เขาพูดแทรกขึ้น “ต่อหน้าคนอื่น เธอคือของฉัน” ประโยคนี้ทำให้เธอเงียบไป “แต่ลับหลัง…” เขาเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “ก็ขึ้นอยู่กับเธอว่าจะอยากให้มันเป็นแค่การแสดงหรือเปล่า” หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที “หนูคิดว่ามันควรเป็นแค่ข้อตกลงค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ดี” เขาตอบสั้นๆแต่สายตากลับไม่ละไปจากเธอเลยบรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม มันเหมือนมีบางอย่างลอยอยู่ระหว่างกันโดยไม่ต้องพูดออกมา “กลับเลยไหมคะ” เธอถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “ยัง” เขาตอบ “คืนนี้เธอต้องอยู่กับฉันจนจบ” คำว่า “อยู่กับฉัน” ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็พยักหน้า เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ งานเริ่มเข้าสู่ช่วงสบาย ๆ แขกบางส่วนเริ่มทยอยกลับ แต่คิรากรยังคงถูกคนเข้ามาทักทายไม่ขาดสาย ตังค์ตังค์ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีเกินคาด ยิ้ม พูดคุย และยืนข้างเขาโดยไม่พลาดสายตาใครอีกเลย จนกระทั่ง… “เล่นบทแฟนเก่งขึ้นนะ” เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย คิรากรยืนอยู่ใกล้กว่าที่เธอคิด “ต้องขอบคุณคุณนะคะ” เธอตอบกลับเบาๆ “ฉันยังไม่ได้สอนอะไรเธอเลย” เขาพูด “แค่คุณยืนอยู่ข้างๆ มันก็พอแล้วค่ะ” คำตอบหลุดออกไปโดยไม่ทันคิดทั้งสองเงียบไปชั่วขณะคิรากรมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “อย่าพูดแบบนั้นอีก” เขาพูดเสียงต่ำ “ทำไมคะ” เธอถาม “มันทำให้ฉันเข้าใจผิด” คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก “เข้าใจผิดอะไรคะ” เขาไม่ตอบทันที แต่ก้มลงเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้กันเกินไป “ว่าเธอเริ่มรู้สึก” หัวใจของตังค์ตังค์กระตุกแรง “หนูไม่ได้” เธอรีบปฏิเสธ “ก็ดี” เขาพูดแทรกทันที “เพราะฉันเตือนแล้ว” คำว่า “ห้ามหลงรักฉัน” เหมือนสะท้อนกลับมาในหัวของเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมมันหนักกว่าเดิม ชัดกว่าเดิมและ…น่ากลัวกว่าเดิม หลังจากนั้นไม่นาน คิรากรก็พาเธอออกจากงาน รถหรูเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืน ตังค์ตังค์นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามจัดการความรู้สึกของตัวเอง “คืนนี้เธอทำได้ดี” เขาพูดขึ้น เธอหันไปมองเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ” “แม่ฉันยังไม่เล่นงานเธอ นั่นถือว่าโชคดี” “ฟังดูไม่ค่อยน่าดีใจเลยนะคะ” เธอยิ้มแห้ง คิรากรหัวเราะเบา ๆ “เธอจะชิน” “หนูไม่แน่ใจว่าอยากชินไหม” เธอพึมพำเขาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะพูด “เธอยังถอนตัวได้นะ” คำพูดนั้นทำให้เธอหันมามองทันที “ตอนนี้” เธอถาม “ก่อนที่มันจะยุ่งไปกว่านี้” ตังค์ตังค์นิ่งไปความคิดหลายอย่างวิ่งผ่านหัว เงิน ข้อตกลง ชีวิตที่กำลังเปลี่ยนแล้วก็…สายตาของเขา “ถ้าหนูถอนตอนนี้” เธอถามช้า ๆ “คุณจะปล่อยจริงเหรอคะ” คิรากรไม่ตอบทันทีแต่สายตาของเขาชัดเจนเกินคำพูด ตังค์ตังค์ยิ้มบาง ๆ “งั้นหนูขอเล่นต่อค่ะ” คำตอบนั้นทำให้เขามองเธอนานขึ้นอีกนิด ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อย่ามาเสียใจทีหลัง” “หนูเลือกเองค่ะ” รถเงียบลงอีกครั้งแต่ความรู้สึกระหว่างทั้งสองกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเมื่อรถจอดหน้าคอนโดของเธอ ตังค์ตังค์กำลังจะเปิดประตูลง แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “พรุ่งนี้เช้า ไปทำงานเหมือนเดิม” “ค่ะ” “แต่ตอนเย็น เตรียมตัวไว้” เธอหันกลับมามอง “มีอะไรอีกคะ” คิรากรยกยิ้มมุมปาก “ไปบ้านฉัน” หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่ววินาที “บ้าน…คุณเหรอคะ” “ใช่” “ไปทำไม” เขามองเธอนิ่ง ๆ “ไปเจอแม่ฉันอีกครั้ง” คำตอบนั้นทำให้เธอพูดไม่ออกเกมที่เธอเพิ่งเริ่มเล่นกำลังจะยกระดับขึ้นอีกขั้นและครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่ในงานสังคมแต่มันคือสนามจริง ที่ไม่มีที่ให้พลาดเลยแม้แต่นิดเดียว ตังค์ตังค์กลืนน้ำลายเบา ๆก่อนจะพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอลงจากรถแต่ก่อนที่ประตูจะปิดเสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ตังค์ตังค์” เธอหันกลับไปสายตาของคิรากรมองตรงมาที่เธอนิ่ง ลึก และอันตราย “อย่าทำให้ฉันต้องเปลี่ยนกฎ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที “กฎอะไรคะ” เขาไม่ตอบแต่รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของเขาชัดเจนพอแล้วว่าถ้าเกมนี้เปลี่ยนเมื่อไหร่ คนที่ควบคุมมันอาจไม่ใช่แค่เขาอีกต่อไป