ตอนที่5

ประตูห้องปิดลงเบาเบา ตังค์ตังค์ยืนอยู่หน้าประตูนั้นเพียงครู่เดียวก่อนจะสูดหายใจลึก ความนิ่งที่เธอพยายามรักษาไว้เริ่มสั่นเล็กเล็กอยู่ข้างใน คำพูดของผู้หญิงคนนั้นยังดังชัดอยู่ในหัว “งั้นก็อย่าพลาด” มันไม่ใช่แค่คำเตือนธรรมดา แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับลงมาบนไหล่เธออย่างชัดเจน เธอเม้มปากแน่นก่อนจะก้าวออกไป ทันทีที่เธอเดินออกมา สายตาของคิรากรก็จับเธอทันที เขานั่งอยู่ตรงโซฟาเดิม ท่าทางนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาไม่ใช่ มันคม มันลึก และเหมือนกำลังจับผิดทุกการเคลื่อนไหวของเธอ “คุยจบแล้ว” เขาพูด “ค่ะ” เธอตอบสั้น เขาลุกขึ้นทันทีแล้วเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างหายไปอย่างรวดเร็วจนเธอเผลอเกร็ง สายตาเขาไล่มองหน้าเธอช้า ช้า ตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงดวงตา “โดนอะไรมา” คำถามนั้นทำให้เธอสะดุดเล็กน้อย “ไม่ได้โดนอะไรค่ะ” เขาไม่พูดต่อ แต่ยกมือขึ้นแตะที่หางตาเธอ ปลายนิ้วอุ่นสัมผัสเบาเบาแต่ชัดเจน “ตาแดง” เธอหลบสายตาเล็กน้อย “ลมเข้าค่ะ” เขาหัวเราะในลำคอเบาเบา “โกหกไม่เก่ง” ตังค์ตังค์ยืนนิ่ง ไม่ตอบ ไม่เถียง แต่ก็ไม่ยอมถอยเขามองเธออีกวินาทีหนึ่งก่อนจะลดมือลง “เก่ง” คำเดียว แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นแบบไม่มีเหตุผล “กลับ” เขาพูดต่อทันที ไม่มีคำถาม ไม่มีอธิบายตังค์ตังค์เดินตามเขาออกไปเงียบเงียบ บรรยากาศในรถหนักกว่าเดิม ความเงียบกดทับจนเหมือนอากาศน้อยลง เธอนั่งตัวตรง มือวางบนตักแน่น “แม่ฉันพูดอะไร” เขาถามขึ้นในที่สุดเธอนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบตรง “ให้เลิกค่ะ” คิรากรยิ้มบาง “ก็ต้องพูดแบบนั้น” เขาพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่แววตากลับไม่ใช่ตังค์ตังค์มองเขา ก่อนจะถามออกไปเบาเบา “แล้วคุณล่ะคะ” เขาหันมาทันที “อะไร” “จะเลิกไหม” คำถามนั้นทำให้รถทั้งคันเงียบลงทันทีสายตาของเขาจ้องเธอแน่น “เธออยากเลิก” เขาถามกลับ “มันเป็นข้อตกลงค่ะ” “ฉันถามว่าเธออยากเลิกไหม” เสียงเขาต่ำลง กดชัดทุกคำหัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ “หนูทำตามสัญญาค่ะ” เธอเลือกตอบแบบเดิมไม่หนี แต่ไม่เปิดคิรากรมองเธอนานกว่าครั้งไหนก่อนจะพยักหน้าเบาเบา “ดี” คำเดิม แต่คราวนี้เหมือนมีอะไรบางอย่าตัดสินใจแล้วรถจอดหน้าคอนโดตังค์ตังค์เปิดประตูลง แต่ยังไม่ทันก้าว “พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ” เธอหันกลับ “คะ” “ไปกับฉัน” “ไปไหนคะ” “ออกงาน” คำตอบสั้น “ในฐานะอะไรคะ” เขามองเธอตรง “แฟนฉัน” คำตอบนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกแรง “ค่ะ” เธอลงจากรถทันทีแต่ไม่ได้เดินเข้าไปทันที เธอยืนอยู่ตรงนั้น มองรถที่ขับออกไปช้า ช้า มือของเธอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว “มันเริ่มไม่ใช่แค่ข้อตกลงแล้วจริง ๆ” เช้าวันถัดมาเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตั้งแต่เช้า “ลงมา” คำสั้นจากปลายสายเธอรีบจัดการตัวเองแล้วลงไปทันทีรถคันเดิมจอดรออยู่เธอขึ้นไปนั่ง แล้วต้องชะงักถุงแบรนด์หรูวางอยู่เต็มเบาะ “นี่อะไรคะ” “ของเธอ” “มันเยอะไปนะคะ” “ใส่ไปงาน” เขาตอบ “แต่มันแพงมาก” “ฉันจ่าย” เธอเงียบเถียงไม่ได้คิรากรมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ใกล้มากลมหายใจแทบชนกัน “จำกฎไว้” เสียงเขาต่ำ “อะไรคะ” “ทำให้เหมือนจริง” หัวใจเธอเต้นแรงทันที “หนูจะทำเต็มที่ค่ะ” เขามองเธอนิ่งก่อนจะพูดช้า ช้า “แค่เหมือนไม่พอแล้ว” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักสายตาเขาเข้มขึ้น “คืนนี้ ฉันจะไม่ช่วยเธอ” เขายกมือขึ้นแตะคางเธอ บังคับให้เธอมองเขา “ถ้าเธอพลาด” เสียงเขาต่ำลงอีก “เธอต้องรับเอง” แรงกดดันพุ่งขึ้นทันทีแต่ตังค์ตังค์ไม่หลบเธอมองเขากลับนิ่งตรง “หนูจะไม่พลาดค่ะ” คำตอบนั้นชัดมั่นคงคิรากรยิ้มช้า ช้าเหมือนพอใจ “ดี” คำเดิมแต่คราวนี้มันเหมือนเขาเริ่มจริงจังมากขึ้นรถเคลื่อนออกไปมือของเธอถูกเขาจับไว้ แน่นอุ่นไม่ปล่อยตังค์ตังค์มองมือนั้นก่อนจะเงยหน้ามองเขา “นี่ก็อยู่ในข้อตกลงเหรอคะ” เธอถามเบาเบาคิรากรไม่ปล่อยมือ “เปล่า” “งั้นทำไม” เธอถามต่อเขาหันมามองสายตาเข้มลึก “เพราะฉันอยากจับ” คำตอบตรงจนเธอพูดไม่ออกเงียบแต่เขายังไม่ปล่อยกลับจับแน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนย้ำว่ามันไม่ใช่แค่การแสดงตังค์ตังค์รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่เขาแต่เป็นตัวเธอเอง หัวใจที่เคยตั้งกำแพงเริ่มสั่นเริ่มร้าวโดยที่เธอไม่รู้ตัวและอาจจะสายไปแล้วเพราะในวินาทีนั้นเองเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขามันยังเรียกว่า “ข้อตกลง” ได้อยู่หรือเปล่าหรือมันกำลังกลายเป็นอะไรที่อันตรายกว่านั้นมาก