หลังจากเช้าวันนั้น… บรรยากาศในบริษัทไม่เหมือนเดิมอีกเลยไม่ใช่แค่ “ข่าว”แต่มันคือ..
แรงกดดันที่มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ทุกวินาทีตังค์ตังค์พยายามโฟกัสงานเปิดไฟล์อ่านเอกสารตอบเมลทำทุกอย่างเหมือนเดิม
แต่สิ่งที่ “ไม่เหมือนเดิม” คือ...
คิรากรเงียบทั้งวันไม่มีการเรียกไม่มีการทักไม่มีแม้แต่ข้อความทั้งที่ปกติ..แค่เธอหายไปจากสายตาเขาไม่นานเขายังเรียกแต่นี่…ทั้งวันไม่มีอะไรเลย
“…ดีแล้ว”
เธอพึมพำกับตัวเองพยายามคิดแบบนั้นพยายามบอกตัวเองว่า..มันควรเป็นแบบนี้มันต้องเป็นแบบนี้มันปลอดภัยกว่าแต่...หัวใจเธอ
กลับรู้สึก…แปลกเหมือน…หายไปอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
“ตังค์ตังค์”
เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้งเธอเงยหน้าทันทีอรินยืนอยู่เหมือนเดิมสีหน้านิ่งแต่แววตา..เฉียบ
กว่าเดิม
“ช่วยเอาเอกสารนี้ไปให้ท่านประธานเซ็นทีนะคะ”
เธอยื่นแฟ้มมาให้ตังค์ตังค์ชะงักเล็กน้อย
“…ปกติฉันไม่ใช่คน”
“วันนี้ใช่ค่ะ”
อรินตัดทันที ยิ
