ทั้งห้องเงียบหลังจากคำพูดนั้น
“…งั้นฉันก็จะทำให้เธอไม่อยากไปยุ่งกับใครเอง”
ตังค์ตังค์ยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งหัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้มันไม่ใช่แค่คำพูดเล่นแต่มันคือ…
“เอาจริง”
“คุณนี่มัน…”
เธอพยายามพูดแต่คำมันหายไปกลางทางเพราะสายตาเขาที่ยังจ้องมาไม่หลบไม่ปิด
คิรากรวางแฟ้มลงช้าๆก่อนจะก้าวเข้ามาอีกก้าวระยะห่างระหว่างกัน…หายไปอีกนิด
“ฉันเตือนแล้ว”
เสียงเขานิ่ง ต่ำ แต่กดลึก
“อย่าทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
หัวใจเธอกระตุกแรง
“…แล้วมันคืออะไร”
เธอถาม เสียงเบา แต่จริงจัง เขานิ่งไปวินาทีหนึ่งเหมือนกำลังเลือกคำตอบก่อนจะพูด
“เธอก็รู้”
สั้น แต่ชัด ใช่เธอรู้แต่เธอแค่…ยังไม่กล้ายอมรับมันเต็มๆเสียงโทรศัพท์ในห้องดังขึ้นขัดจังหวะคิรากรเหลือบมองก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
เหมือนหงุดหงิดนิดหนึ่งแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ
รับสาย
“ว่าไง”
เสียงเขากลั
