เช้าวันถัดมาทุกอย่าง…ดูปกติแต่สำหรับตังค์ตังค์มันไม่ปกติเลยแม้แต่นิดเดียวเธอยืนอยู่หน้ากระจกมองตัวเองนานกว่าทุกวันสายตาเธอเลื่อนไปที่ริมฝีปากตัวเองก่อนจะเม้มเบาๆ
ภาพเมื่อคืน…มันชัดเกินไป
“พอแล้ว…”
เธอรีบหันหนีเหมือนพยายามหยุดความคิดตัวเองแต่หัวใจ…มันไม่ยอมหยุด..ที่บริษับรรยากาศเหมือนเดิมคนเดินไปมาเสียงคุย เสียงพิมพ์งานทุกอย่างปกติยกเว้น…เธอ
“ตังค์ตังค์ วันนี้เงียบจังนะ”
เพื่อนร่วมงานทัก เธอสะดุ้งนิดหนึ่ง
“หะ…เปล่าค่ะ”
เธอยิ้มแห้งๆ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะเปิดคอมแต่ตา…กลับมองไปที่ห้องกระจกด้านในห้องของเขาม่านยังเปิดแปลว่า…เขามาแล้วหัวใจเธอกระตุกทันที
“…จะมองทำไมเนี่ย”
เธอบ่นกับตัวเองแล้วรีบหันกลับมาทำงาน
แต่ไม่ถึงห้านาที...
“ท่านประธานเรียกครับ”
พนักงานเดินมาบอกตังค์ตังค์ชะงักมือหยุดพิมพ์ทันที
“เรียก…ฉันเหรอคะ”
“ครับ”
แค่นั้นพอหัวใจเธอเริ่มเต้นแรงอีกแล้ว..หน้าห้องทำงานเธอยืนอยู่ตร
