ภาพบนหน้าจอหยุดอยู่ที่เฟรมเดียวชัดพอจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนชายอีกคนในคลิปยืนอยู่ด้านหลังกำลังแก้ข้อมูลในขณะที่ตังค์ตังค์แค่ยืนถือแฟ้มไม่รู้เรื่องอะไรความเงียบตกลงมาทั้งห้องหนักจนเหมือนอากาศหายไป
“…จำได้แล้วสินะ”
เสียงตังค์ตังค์เบาแต่คมภาคินไม่ตอบสายตาเขาจับจ้องที่หน้าจอนิ่งเกินปกติ
“…นายพลาดตรงที่คิดว่าฉันไม่รู้”
เธอพูดต่อก้าวเข้าไปข้างหน้า
“…แต่ฉันแค่ ‘รอ’”
คำว่า “รอ”ทำให้คิรากรมองเธอทันทีแววตาเปลี่ยนเหมือนเริ่มเข้าใจบางอย่าง
“…เธอเก็บคลิปนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
เขาถามเสียงต่ำตังค์ตังค์เงียบไปเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบ
“…ตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มสงสัย”
เธอหันไปมองเขาแววตานิ่ง
“…ฉันไม่เคยเชื่อว่าตัวเองจะโง่ขนาดนั้น”
คำพูดนั้นไม่ใช่การโอ้อวดแต่มันคือ “ความจริง”คิรากรนิ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆสั้น ๆ
“…เธอนี่มัน…”
เขาส่ายหน้าแต่สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนทั้งโล่งใจทั้งโกรธทั้ง…เป็นห่ว
