คำว่า “กุญแจ” ยังคงค้างอยู่ในอากาศเหมือนเงาที่ตามหลอกไม่ยอมไปไหนตังค์ตังค์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของคิรากรนิ่งแต่ในหัวมันหมุนไม่หยุด
“…ฉันไม่เข้าใจ”
เธอพูดขึ้นเบา ๆ
“…ฉันไม่มีอะไรพิเศษขนาดนั้น”
คิรากรยืนอยู่ข้างหน้าต่างหันหลังให้เธอมองวิวเมืองเงียบก่อนจะตอบ
“…บางทีเธออาจไม่รู้”
เสียงเขานิ่ง
“…แต่มันไม่ได้แปลว่าไม่มี”
เธอขมวดคิ้วก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา
“…นายรู้อะไรใช่มั้ย”
คำถามตรงไม่มีอ้อมเขาไม่หันกลับมาทันทีเหมือนกำลังคิดว่าจะพูดหรือไม่พูด
“…ฉันไม่แน่ใจทั้งหมด”
เขาพูดช้า ๆ
“…แต่ฉันเริ่มเชื่อว่าเรื่องนี้”
“…มันไม่ได้เริ่มจากเรา”
เธอนิ่งหัวใจเต้นแรง
“…แล้วมันเริ่มจากอะไร”
คิรากรหันกลับมาสายตาจริงจัง
“…ครอบครัวของเธอ”
คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักทันที
“…ครอบครัวฉัน”
เสียงเธอเบาลง
“…มันเกี่ยวอะไร”
คิรากรเดินไปหยิบแฟ้มอีกชุดวางลงบนโต๊ะ
“…ฉันให้คนไปขุดมา”
“…ข้อมูลเก่า…ที่
