ความเงียบหลังจากภาคินเดินออกไปหนักจนเหมือนห้องทั้งห้องหายใจไม่ออกตังค์ตังค์ยืนอยู่ที่เดิมโทรศัพท์ยังอยู่ในมือภาพของแม่ยังค้างอยู่บนหน้าจอนิ้วเธอสั่นก่อนจะปิดมันลงเหมือนทนดูต่อไม่ได้
“…เรามีเวลาแค่ 24 ชั่วโมง”
เธอพูดเสียงแหบคิรากรยืนอยู่ข้าง ๆสายตานิ่ง
“…พอ”
เขาตอบทันที
“…ถ้าใช้ให้ถูก”
เธอหันไปมอง
“…นายยังคิดว่าเราจะช่วยแม่ฉันได้”
คำถามนั้นไม่ใช่แค่ถามแต่มันคือ “ความหวังสุดท้าย”คิรากรสบตาเธอตรง
“…ฉันไม่ได้คิด”
“…ฉันจะทำ”
คำตอบนั้นหนักและมั่นคงจนเธอเงียบไป
“…งั้นแผนล่ะ”
เธอถามคิรากรหันไปหยิบโน้ตบุ๊กเปิดแผนที่ขึ้นมาจุดหนึ่งถูกวงไว้
“…นี่คือโกดังของมัน”
“…สัญญาณจากรูปที่มันส่งมา”
“…ฉันให้คนตามแล้ว”
เธอเดินเข้าไปใกล้มองหน้าจอ
“…นายแน่ใจ”
“…80%”
เขาตอบตรง ๆ
“…อีก 20% คือกับดัก”
เธอกลืนน้ำลาย
“…แล้วเราจะเข้าไปยังไง”
คิรากรเงียบไปก่อนจะพูด
“…เราจะให้มันคิดว่าเรายอม”
เธอชะ
