โกดังร้างตั้งอยู่กลางพื้นที่ว่างเปล่าเงียบมืดและอันตรายรถของตังค์ตังค์จอดช้า ๆหน้าทางเข้าหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเองมือกำพวงมาลัยแน่นก่อนจะปล่อย
“…ถึงแล้ว”
เธอพูดเบา ๆหูฟังยังเชื่อมอยู่แต่ไม่มีเสียงตอบกลับตามแผนคิรากรต้องเข้าไปก่อนหนึ่งชั่วโมงและตอนนี้เขา “หายไปจากสัญญาณ”ซึ่งหมายความว่าแผนเริ่มแล้วหรือไม่ก็มีอะไรผิดพลาด
เธอกลืนน้ำลายก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไปลมพัดเย็นเหมือนเตือนอะไรบางอย่างเธอเดินเข้าไปทีละก้าวประตูโกดังเปิดอยู่เหมือนรอเธอหยุดสูดลมหายใจลึกก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในมืดแต่มีไฟบางจุดส่องลงมาเหมือนเวทีและตรงกลางนั้นภาคินยืนอยู่เหมือนเจ้าของเกม
“…มาตรงเวลา”
เขาพูดเสียงเรียบตังค์ตังค์ไม่ตอบสายตาไล่หาทันที
“…แม่ฉันอยู่ไหน”
คำถามตรงไม่มีอ้อมภาคินยิ้มก่อนจะชี้ไปด้านหลังไฟอีกจุดสว่างขึ้นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งถูกมัดนั่งอยู่บนเก้าอี้หัวใจเธอกระแทกแรง
“…แม่!”
เธอจะวิ่งเข้า
