ความเงียบปกคลุมทั้งโกดังหลังจากหน้าจอดับลงไม่มีเสียงเครื่องไม่มีเสียงคำสั่งไม่มีอะไรเหลือนอกจากลมหายใจหนัก ๆของคนสามคนตังค์ตังค์ยืนอยู่ตรงหน้าเครื่องนิ่งเหมือนร่างกายยังไม่รับรู้ว่าทุกอย่างจบลงแล้วหรืออาจจะเพิ่งเริ่มต้น
ในอีกแบบหนึ่งคิรากรนอนหอบอยู่กับพื้นเลือดยังไหลร่างกายแทบขยับไม่ได้แต่สายตาเขายังมองหาเธอ
“…ตังค์ตังค์…”
เสียงเขาแผ่วแทบไม่ได้ยินเธอหันไปทันทีเหมือนเพิ่งหลุดจากภวังค์
“…คิรากร!”
เธอรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าลงข้างเขามือสั่นแตะใบหน้าเขาเบา ๆ
“…นายเจ็บตรงไหนบ้าง…”
เสียงเธอสั่นน้ำตาไหลไม่หยุดคิรากรยิ้มจาง ๆทั้งที่แทบไม่มีแรง
“…ไม่เป็นไร…”
คำโกหกที่เขาพูดง่ายเกินไปเธอส่ายหน้าทันที
“…อย่าพูดแบบนี้…”
มือเธอกดแผลเขาพยายามห้ามเลือดแต่เลือดมันยังไหลไม่หยุด
“…ฉันจะพานายออกไป…”
เธอพูดเสียงรีบเหมือนกลัวจะสายเกินไปคิรากรมองเธอนานสายตาเขาอ่อนลง
“…เธอปลอดภัย…”
เขาพูด
“…ก็ดีแล้ว”
