เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องแสงไฟสีแดงสลับน้ำเงินกระพริบสะท้อนผนังโกดังวุ่นวายสับสนเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าและคำสั่งของเจ้าหน้าที่
แต่สำหรับตังค์ตังค์โลกทั้งใบกลับเงียบลงเหมือนถูกตัดออกจากทุกอย่าง
“…คิรากร…”
เสียงเธอสั่นแทบไม่มีแรงมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขาไว้น้ำตาหยดลงบนแก้มเขาทีละหยดแต่ไม่มีการตอบสนอง
“…ลืมตาสิ…”
เธอกระซิบเสียงแผ่วเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป
“…นายบอกจะไม่ทิ้งฉัน…”
คำพูดนั้นสั่นแตกเหมือนหัวใจของเธอในตอนนี้เจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามา
“…คนเจ็บอยู่ตรงนี้!”
เสียงหนึ่งตะโกนไม่นานทีมแพทย์ก็เข้ามาล้อม
“ถอยก่อนครับ!”
มือหลายคู่พยายามดึงเธอออกแต่เธอไม่ยอม
“…ไม่!”
เธอตะโกนกอดเขาแน่นขึ้น
“…ฉันจะอยู่กับเขา!”
น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความกลัวและความสิ้นหวังเจ้าหน้าที่ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะพยายามพูดอย่างใจเย็น
“เราต้องช่วยเขานะครับ”
คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักมือที่จับเขาค่อย ๆ คลายลงช้า
