กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลไปทั่วทางเดินแสงไฟสีขาวสว่างจ้าแต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาตังค์ตังค์นั่งนิ่งอยู่หน้าห้อง ICUสองมือกำกันแน่นเหมือนยึดอะไรบางอย่างเอาไว้ทั้งที่ในความเป็นจริงเธอควบคุมอะไรไม่ได้เลย ประตูห้อง ปิดสนิท ไม่มีเสียง ไม่มีสัญญาณ ไม่มีอะไรบอกเลยว่าคนข้างในเป็นยังไงเวลาผ่านไปช้าช้าเกินไปเหมือนทุกวินาทีกำลังทรมานเธอ
“…ขอให้เขาปลอดภัย…”
เธอพึมพำซ้ำ ๆเหมือนบทสวดทั้งที่ไม่เคยขออะไรแบบนี้มาก่อนแต่ตอนนี้เธอยอมทุกอย่างขอแค่ให้เขากลับมาภาพในหัวยังคงฉายซ้ำรอยยิ้มของเขาแววตาที่มองเธอคำพูดที่เขาเคยบอก
“…เธอปลอดภัย ก็ดีแล้ว”
น้ำตาไหลอีกครั้งเธอก้มหน้ากัดริมฝีปากแน่น
“…ฉันไม่อยากปลอดภัยคนเดียว…”
เสียงเธอสั่นเบาแต่เจ็บลึกประตูห้อง ICUเปิดออกเสียงเบา ๆแต่สำหรับเธอมันดังเหมือนฟ้าผ่าเธอรีบลุกขึ้นทันที
“…คุณหมอ!”
เสียงเธอรีบหัวใจเต้นแรงแพทย์ถอดหน้ากากลงสีหน้าจริงจังแต่ไม่ได้น่ากลัว
“…ต
