แสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ทาท้องฟ้าให้กลายเป็นสีทองผืนทะเลสะท้อนแสงนั้นระยิบระยับ
เหมือนมีเพชรนับพันเม็ดลอยอยู่บนผิวน้ำ
ลมเย็นพัดผ่านแผ่วเบาพอให้รู้สึกถึงความสงบตังค์ตังค์นั่งอยู่บนผืนทรายเข่าชิดอกเล็กน้อย
สายตามองออกไปไกลเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างเงียบ ๆคิรากรเดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เธอไม่พูดอะไรทันทีแค่เอื้อมมือไปจับมือเธอไว้หลวม ๆแต่มั่นคงเธอหันมามองแล้วยิ้มบาง ๆ
“…มานั่งเงียบ ๆ ด้วยกันแบบนี้ ก็ดีเหมือนกันนะ”
เธอพูดเสียงเบาเขาพยักหน้า
“…อืม”
สายตาเขามองไปที่ขอบฟ้า
“…ไม่ต้องพูดอะไร ก็เข้าใจกัน”
เธอหัวเราะเบา ๆ
“…นายเริ่มพูดเพราะขึ้นนะ”
เขาเลิกคิ้ว
“…ไม่ชอบ?”
เธอส่ายหน้าทันที
“…ชอบสิ”
เธอขยับมือจับมือเขาแน่นขึ้น
“…ชอบมากด้วย”
เงียบลงอีกครั้งแต่เป็นความเงียบที่สบายใจไม่อึดอัดไม่โดดเดี่ยวมีเพียงเสียงคลื่นและลมหายใจของกันและกัน
“…คิรากร”
เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ
