เสียงคลื่นยังคงดังแผ่ว ๆ อยู่ไกล ๆ
แต่ครั้งนี้…มันไม่ได้เป็นเสียงเดียวที่เธอได้ยินตังค์ตังค์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องอุ่น… แต่ไม่แสบตาเธอกะพริบตาช้า ๆก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่าง
“อุ่น”
แขนของใครบางคนพาดอยู่ที่เอวของเธอ
แน่น… แต่ไม่อึดอัดเธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หันไปมอง
คิรากร
เขายังหลับอยู่ใบหน้าที่ปกติดูนิ่ง ๆ ตอนนี้กลับดูผ่อนคลายกว่าที่เคยไม่มีความตึงเครียดไม่มีระยะห่างใกล้… จนเธอได้ยินลมหายใจเขาชัดเจนตังค์ตังค์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“…แบบนี้สินะ”
เธอพึมพำเบา ๆแบบที่เขาพูดเมื่อวาน
“ตื่นมาพร้อมกัน”
หัวใจเธออุ่นขึ้นทันทีเธอขยับตัวเล็กน้อยตั้งใจจะลุกแต่แขนของเขากลับกระชับขึ้น
“…จะไปไหน”
เสียงทุ้มงัวเงียดดังขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตาเธอชะงัก
“…ตื่นแล้วเหรอ”
เขาค่อย ๆ ลืมตาสายตายังง่วง แต่ยังคงจับเธอไว้เหมือนเดิม
“…ยังไม่อยากให้ไป”
คำพูดง่า
