ฝนตกหนัก
ฟ้าร้อง
ลมแรง
เหมือนทุกอย่างกำลังพัง
เหมือนหัวใจของใครบางคน
“…ยังไม่เจออีกเหรอ”
เสียงคิรากรเย็น
ปลายสายเงียบไปนิด
“…ยังครับ”
“…หาต่อ”
เขาตัดสาย
มือกำโทรศัพท์แน่น
ตังค์ตังค์
“หายไปแล้ว”
ตั้งแต่เย็น
ไม่มีใครติดต่อได้
โทรไม่รับ
ข้อความไม่อ่าน
“…บ้าเอ๊ย…”
เขาสบถเบา ๆ
ก่อนจะเดินออกจากรถ
ฝนตก
แต่เขาไม่สน
ภาพในหัว
มีแต่เธอ
สายตาตอนร้องไห้
คำพูดตอนเดินหนี
“ฉันไม่รู้จักนายเลย”
มันยังวนอยู่
ไม่หยุด
“…ฉันไม่ควรปล่อยเธอไป”
เสียงเขาแผ่ว
ครั้งแรก
ที่เขารู้สึก
“กลัวจริง ๆ”
ตัดภาพ
ใต้สะพาน
ตังค์ตังค์นั่งอยู่
ตัวเปียก
ฝนสาด
แต่เธอไม่ขยับ
“…ฉันโง่เอง…”
เสียงเธอสั่น
“…ที่เชื่อทุกอย่าง…”
น้ำตาไหล
ปนกับฝน
“…นายโกหก…”
“…หรือฉันแค่ไม่เคยถาม…”
เธอกอดตัวเอง
หนาว
แต่เจ็บกว่า
คือข้างใน
ทันใดนั้น
เสียงรถจอด
ฝีเท้า
ใกล้เข้ามา
“…ตังค์ตังค์”
เสียงนั้น
เธ
