ภายในห้อง
เงียบ
เสียงฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด
ตังค์ตังค์นั่งอยู่ปลายเตียง
ตัวเธอแห้งแล้ว
แต่หัวใจยังไม่
คิรากรยืนอยู่ไม่ไกล
ไม่กล้าเข้าไป
“…ถ้าจะยืนเฉย ๆ ก็ออกไป”
เสียงเธอเรียบ
เขานิ่ง
“…ฉันไม่ไป”
คำตอบสั้น
เธอหลับตา
“…นายดื้อจริง ๆ”
“…ใช่”
เขาตอบทันที
“…แล้วฉันก็จะดื้อแบบนี้”
“…จนกว่าเธอจะหายโกรธ”
เงียบ
เธอหัวเราะเบา ๆ
แต่ไม่มีความสุข
“…มันไม่ง่ายขนาดนั้นนะ”
“…ฉันรู้”
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป
ช้า ๆ
เหมือนกลัวเธอหนี
“…งั้นก็ยากไปด้วยกัน”
เธอลืมตา
มองเขา
สายตายังเจ็บ
“…นายเคยรักเขาไหม”
คำถามตรง
เขาไม่หลบ
“…เคย”
เงียบ
หัวใจเธอเหมือนโดนบีบ
“…แล้วฉันล่ะ”
เสียงเธอเบาลง
“…นายรู้สึกยังไงกับฉัน”
เขาไม่ตอบทันที
แต่เดินเข้าไปใกล้
จนเหลือแค่ก้าวเดียว
“…ต่าง”
“…ต่างยังไง”
เขามองเธอตรง ๆ
“…ตอนนั้น ฉันอยู่ได้โดยไม่มีเขา”
“…แต่ตอนนี้”
เสียงเขาต่ำลง
“…ฉันอยู่ไม่ได
