เช้า
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามา
เงียบ
สงบ
ตังค์ตังค์ลืมตา
สิ่งแรกที่เห็น
คือ “เขา”
คิรากรนอนอยู่ข้าง ๆ
แขนยังโอบเธอไว้
แน่น
เหมือนกลัวเธอหายไป
เธอขยับนิดเดียว
“…อย่าขยับ”
เสียงงัวเงียของเขา
“…ฉันยังอยู่”
เธอพูดเบา ๆ
“…รู้”
เขาตอบ
แต่ไม่ปล่อย
“…แต่ฉันอยากมั่นใจ”
เธอเงียบ
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“…นายเริ่มน่ารำคาญแล้วนะ”
“…เพิ่งรู้เหรอ”
เขาลืมตา
สายตามองเธอ
จริงจัง
“…เมื่อคืน”
“…ฉันพูดจริงทุกคำ”
หัวใจเธอสั่น
“…ฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันโกหก”
เธอตอบ
เขามองเธอนิ่ง
“…งั้นวันนี้”
“…ขอเริ่มใหม่ได้ไหม”
เธอเลิกคิ้ว
“…เริ่มยังไง”
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น
ดึงเธอให้นั่งตาม
“…แบบที่ไม่มีอดีต”
“…มีแค่เรา”
เธอมองเขา
“…มันลบไม่ได้หรอก”
“…รู้”
เขาพยักหน้า
“…แต่ฉันจะไม่เอามันมาทำร้ายเธออีก”
เงียบ
ตังค์ตังค์หายใจลึก
ก่อนจะพูด
“…งั้นก็ลองดู”
เขายิ้ม
โล่ง
แบบที่ไม่ค่อยเห็น
“…ดี”
ท
