กลิ่นอาหารหอมลอยมาแตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ถึงห้องทานข้าว แต่สำหรับตังค์ตังค์ ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกหิวเลยสักนิด
สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกคือ…มือของเขาที่ยังวางอยู่บนเอว ไม่หลวมลงเลย
“คุณคิรากรคะ…”
เธอกระซิบเบา พยายามไม่ให้คนอื่นได้ยิน
“ปล่อยได้แล้วค่ะ”
“ยัง”
คำตอบสั้นจนเธออยากจะเอาหัวโขกโต๊ะ
“มันไม่มีใครดูแล้วนะคะ”
“มี”
“ไหนคะ”
“ฉัน”
เธอเงียบไปทันที คนบ้า… นี่มันเหตุผลอะไร
ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องอาหาร โต๊ะยาวถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้ว มีคนในบ้านอีกสองสามคนยืนรอ รวมถึง… ผู้หญิงคนหนึ่ง สูง หุ่นดี แต่งตัวเนี้ยบ ใบหน้าสวยแบบมั่นใจ และสายตาที่มองมา… ไม่เป็นมิตรเลยสักนิด
“อ้าว คิรากร”
เสียงเธอหวาน แต่แฝงอะไรบางอย่าง
“กลับมาแล้วเหรอ”
เขาพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร แถมยัง… กระชับมือที่เอวตังค์ตังค์แน่นขึ้นอีก
เหมือนประกาศอะไรบางอย่างแบบเงียบๆ
ผู้หญิงคนนั้นหรี่ตาลงนิดหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้า
