ลมกลางคืนพัดเบาๆ แต่ตังค์ตังค์กลับรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เพราะผู้ชายตรงหน้า ที่ยังคงกักเธอไว้ระหว่างตัวเขากับกำแพง หนีไม่ได้ และดูเหมือน…เขาเองก็ไม่ได้คิดจะปล่อย
“เงียบทำไม”
เสียงเขาต่ำลงอีกนิด ใกล้เกินไป ตังค์ตังค์กลืนน้ำลายเบาๆ พยายามตั้งสติ
“ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะปฏิเสธยังไงดี”
เขายิ้ม ไม่ใช่ยิ้มอ่อนโยน แต่เป็นยิ้มแบบที่รู้คำตอบอยู่แล้ว
“คิดทันเหรอ”
“ทันสิคะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆ พยายามไม่ให้ตัวเองถอยอีก ทั้งที่ใจสั่นแทบหลุดออกมา
“ฉันไม่ยอมรับข้อตกลงบ้าๆ นั่นหรอก”
เขานิ่งไปวินาทีหนึ่ง สายตาเข้มขึ้นเล็กน้อย
“บ้าเหรอ”
“ค่ะ บ้ามาก”
เธอกล้าขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว
“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามใครแตะฉัน”
เขาโน้มลงมาอีกนิดจนหน้าผากแทบชนกัน
“งั้นใครมีสิทธิ์”
คำถามนั้นทำเอาเธอสะดุด
“…ไม่มีใคร”
“งั้นฉันก็ไม่มีเหมือนกัน”
ตังค์ตังค์เงียบเพราะมันควรจะเป็นแบบนั้น
แต่วิธีที
