ความเงียบ…มันน่ากลัวกว่าการโดนกดดัน
ตังค์ตังค์เพิ่งรู้วันนี้ ทั้งที่เมื่อก่อน เธออยากให้เขา “เลิกยุ่ง” อยากให้เขาไม่แตะ ไม่ใกล้ ไม่มอง แต่ตอนนี้…
เขาทำตามทุกอย่างแล้วและมันกลับแย่กว่าเดิม
“เอกสารนี้ตรวจแล้วนะคะ”
เธอวางแฟ้มลงตรงโต๊ะเขาน้ำเสียงพยายามปกติ คิรากรเงยหน้ามองแค่แวบเดียว
“อืม วางไว้”
จบ ไม่มีอะไรต่อ ไม่มีแม้แต่จะเงยหน้ามองซ้ำ
ตังค์ตังค์ยืนนิ่งไปวินาทีหนึ่ง เหมือนรออะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มี
“…งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
“อืม”
อีกแล้ว คำเดียวสั้นๆ เหมือนเธอเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งจริงๆทั้งที่เมื่อสองวันก่อน…
เขายัง
“คุณคิรากร”
เธอเรียกออกไปโดยไม่รู้ตัว เขาชะงักเล็กน้อยแต่ไม่ได้เงยหน้า
“มีอะไร”
“…เปล่าค่ะ”
เธอกลืนคำถามทั้งหมดลงคอทก่อนจะหันหลังเดินออกมาททั้งที่ในใจมันยุ่งไปหมดพักเที่ยง
โรงอาหารแน่นตามปกติ ตังค์ตังค์นั่งลงตรงมุมเงียบๆ พยายามโฟกัสกับข้าวตรงหน้า แต่กินไปไม่ถึงครึ่งจาน
