บ่ายวันนั้น… ตังค์ตังค์กลับมานั่งที่โต๊ะ
แต่สมองไม่อยู่กับงานเลยแม้แต่นิดเดียว
ภาพตอนหลังร้านยังวนซ้ำ คำพูดเขาสายตาเขาและที่สำคัญ…ตอนที่เขา “ถอย”
“…ก็ทนเอา”
เธอกัดปากตัวเองเบาๆ หงุดหงิดโคตรหงุดหงิด
“ทนอะไรล่ะ…”
เธอพึมพำทั้งที่คำตอบมันชัดเธอกำลังทน “เขา” และเขาก็กำลังทน “เธอ” เหมือนกัน เย็นวันเดียวกันงานด่วนเอกสารกองโตถูกส่งเข้ามาที่แผนกทุกคนวุ่นวายตังค์ตังค์เองก็ต้องรีบเคลียร์จนเกือบหนึ่งทุ่มออฟฟิศเริ่มโล่งเหลือคนไม่กี่คนและสุดท้าย…ก็เหลือแค่เธอกับเขา
เธอรู้เพราะไฟในห้องเขายังเปิดอยู่
“…ยังไม่กลับอีก”
เธอพึมพำก่อนจะมองแฟ้มในมือมันไม่ใช่งานด่วนแต่..เธอก็หยิบมันขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องเขาอีกครั้งก๊อก
“เข้ามา”
เสียงเดิมเรียบเธอเปิดประตูเข้าไป
คิรากรนั่งอยู่หลังโต๊ะเสื้อสูทถูกถอดออกเหลือแค่เชิ้ตสีขาวแขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยดูผ่อนคลายกว่าเดิมแต่สายตา…ยังเหมือนเดิม
“มีอะไร”
เขาถามตัง
