เสียงแอร์ในห้องทำงานดังสม่ำเสมอ
แต่หัวใจของตังค์ตังค์…ไม่เคยนิ่งเลยตั้งแต่เมื่อกี้
“งั้นคราวหน้า…อย่าหยุดฉัน”
คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว
ชัด ชัดจนเหมือนมันยังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า
เธอยืนอยู่หน้าห้องเขา มือกำลูกบิดประตูแน่น
ทั้งที่ออกมาแล้ว แต่ขากลับไม่ยอมเดิน
“…บ้าไปแล้ว”
เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะสูดหายใจลึก
แล้ว.. ผลักประตูกลับเข้าไปคิรากรยังอยู่ที่เดิม
นั่งอยู่หลังโต๊ะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนทุกอย่างเมื่อกี้…ไม่เคยมีแต่พอประตูเปิดเขาก็เงยหน้าขึ้นทันทีสายตาคมจัดเหมือนรู้ว่าใคร
“มีอะไรอีก”
น้ำเสียงเรียบแต่ลึกตังค์ตังค์ยืนอยู่ตรงประตู
นิ่งไปวินาทีหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปช้าๆหัวใจเต้นแรงแรงจนเธอได้ยินเอง
“ฉัน…”
เธอเริ่มแต่เสียงดันเบา
“…ฉันยังไม่ได้ตอบคุณ”
เขานิ่งมองเธอไม่พูดอะไรเหมือนเปิดโอกาสเหมือนรอตังค์ตังค์กลืนน้ำลายก่อนจะรวบรวมความกล้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ อีกนิด
“เมื่อกี้
