หลังจากมื้อกลางวันวันนั้น ทุกอย่างเหมือนจะกลับมา “ปกติ”แต่จริง ๆ แล้วมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วตังค์ตังค์พยายามทำงานโฟกัสกับหน้าจอแต่สายตาเธอแอบมองไปอีกฝั่งโดยไม่รู้ตัว
เขายังอยู่ที่เดิม
คิรากรนั่งทำงาน นิ่ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เธอรู้มันไม่ใช่เพราะยิ่งเขาเงียบมันยิ่งน่ากลัว
“…ตังค์ตังค์ครับ”
เสียงภาคินเรียกเธอเธอสะดุ้งเล็กน้อย
“…คะ”
“…ไฟล์เมื่อเช้าผมแก้แล้วนะครับ ขอดูด้วยกันหน่อยไหม”
เธอชะงัก
คำว่า “ดูด้วยกัน”มันดันดังเกินไป ในวันนี้
“…เอ่อ”
เธอยังไม่ทันตอบ เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา
“…ไม่ต้อง”
เงียบทั้งห้องเงียบลงทันที ภาคินหันไปมอง
“…ครับ”
คิรากรเงยหน้าขึ้น สายตานิ่ง
“…ส่งมาให้ฉัน”
“…แต่ว่า”
“…โปรเจกต์นี้ ฉันเป็นคนดูหลัก”
เสียงเขา ไม่ได้ดังแต่ “จบ”ภาคินนิ่งไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะพยักหน้า
“…ครับ”
แล้วเขาก็ถอย เงียบ ตังค์ตังค์มองภาพนั้น
นิ่ง หัวใจเต้นแรง
“…คุณทำเกินไปแล้วนะ
