หลังจาก “ข้อตกลง” ในวันนั้นทุกอย่างในออฟฟิศดูเหมือนจะเหมือนเดิมแต่ความจริงแล้วไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลยตังค์ตังค์นั่งอยู่หน้าคอมสายตาจ้องหน้าจอนิ้วพิมพ์งานไปตามปกติแต่สมองกลับไม่อยู่กับสิ่งที่ทำ
เธอ “รู้”โดยไม่ต้องหันไปมองว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลาและครั้งนี้เธอไม่หลบ
ตังค์ตังค์หยุดพิมพ์เงยหน้าขึ้นช้า ๆก่อนจะมองไปยังอีกฝั่งของห้อง
คิรากรเขานั่งอยู่ที่เดิมท่าทางนิ่งสายตาจริงจังเหมือนทุกวันแต่ทันทีที่สายตาทั้งคู่สบกันเขายิ้มมุมปากเล็กน้อยไม่ต้องมีคำพูดแต่เข้าใจ
“เราตกลงกันแล้ว”
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่ขออนุญาติ
เธอรีบหลบตากลับมาที่หน้าจอแต่รอยยิ้มบาง ๆกลับติดอยู่บนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว…อันตราย
เธอคิดในใจเพราะความรู้สึกแบบนี้
มัน “อันตราย” เกินไปช่วงสายงานเริ่มไหลเข้ามาเรื่อย ๆทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนกระทั่ง...
“…ตังค์ตังค์ครับ”
เสียงภาคินดังขึ้นเธอเงยหน้ามอง
“…ครับ”
“
