หลังจาก “ข้อตกลง”ระหว่างเขากับเธอทุกอย่างดูเหมือนจะ “ปกติ”แต่จริง ๆ แล้วมัน “ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”ตังค์ตังค์นั่งอยู่ที่โต๊ะ
สายตาจ้องหน้าจอแต่สมองไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพราะตั้งแต่เมื่อกี้ ตั้งแต่เขาพูดว่า
“ฉันจะพยายาม”
หัวใจเธอ ก็ไม่เคยนิ่งอีกเลย
“…พยายามบ้าอะไรของเขา”
เธอบ่นเบา ๆแต่ที่แย่คือเธอกลับ “อยากรู้”ว่าเขาจะพยายามได้แค่ไหน…ฝั่งคิรากรเขานั่งทำงานเหมือนเดิมนิ่งสุขุม เหมือนคนที่ควบคุมทุกอย่างได้แต่ใต้โต๊ะมือเขากำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น
“…โคตรทรมาน”
เขาพึมพำ เบา ๆ เพราะสิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การได้เธอมาแต่คือ
“การต้องห้ามตัวเอง”
ทั้งที่เธอ อยู่แค่ไม่กี่ก้าว…ช่วงเย็นออฟฟิศเริ่มเงียบคนทยอยกลับเหลือแค่ไม่กี่คนรวมถึงเขา
กับเธอ
“…ยังไม่กลับเหรอ”
เสียงเขาดังขึ้นจากด้านหลังตังค์ตังค์สะดุ้งเล็กน้อย
“…งานยังไม่เสร็จ”
เธอตอบ โดยไม่หันไป
“…โกหก”
เธอชะงักมทันที
“…คุณรู้ได้ไง”
“…เธอไม่ได้
