หลังจากเหตุการณ์ในห้องประชุมตังค์ตังค์
กลับมาที่โต๊ะด้วยสภาพที่
“ไม่ปกติ”
มือเธอยังสั่นเบา ๆลมหายใจยังไม่เข้าที่และที่แย่ที่สุดคือหัวใจมันยังเต้นแรง ไม่หยุด
“…บ้าเอ๊ย”
เธอก้มหน้าพึมพำกับตัวเองภาพเมื่อกี้มันยังชัด
เกินไปอ้อมแขนเขาแรงดึง ระยะห่าง
“…ถ้าฉันไม่หยุดล่ะ”
เสียงนั้นยังวนอยู่ในหัวและสิ่งที่ทำให้เธสับสนที่สุดไม่ใช่เขาแต่เป็น
“ตัวเอง”
เพราะในวินาทีนั้นเธอไม่ได้อยากผลักเขาออก
เธอแค่ “กลัว”กลัวว่าถ้าไม่หยุดเธอจะ “ยอม”ทั้งบ่ายเธอแทบไม่ได้ทำงานแม้จะพยายามโฟกัสแค่ไหนแต่สมองมันไม่ฟังเพราะทุกครั้งที่เธอเงยหน้าสายตาหนึ่งก็ยังอยู่ที่เดิม
คิรากรเขานั่งทำงานนิ่ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนคนที่
“ควบคุมตัวเองได้”
ผิดกับเธอ ที่แทบพัง
“…เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเลยได้ยังไง”
เธอกัดฟันเบา ๆยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดจนในที่สุดเธอก็ลุกขึ้น เดินตรงไปหาเขา
“…คุยหน่อย”
เสียงเธอไม่ดังแต่ชัดคิรากรเง
