แสงเย็นค่อย ๆ จางลง
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู
หลังจากเหตุการณ์เมื่อบ่าย
บรรยากาศระหว่างทั้งสองคน
เหมือนจะ “ดีขึ้น”
แต่บางอย่าง…
กำลังจะเข้ามา
โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว
“…หิวไหม”
คิรากรถาม ขณะเดินเคียงข้างเธอ
“…นิดหน่อย”
“…งั้นไปหาอะไรกิน”
ตังค์ตังค์พยักหน้า
ก่อนจะเงยหน้ามองเขา
“…วันนี้นายดูแปลก ๆ นะ”
“…ยังไง”
“…ดูตามใจฉันเกินไป”
เขานิ่งไปนิดหนึ่ง
ก่อนจะตอบสั้น ๆ
“…ก็อยากตามใจ”
เธอหัวเราะเบา ๆ
“…ระวังนะ ฉันจะเคยตัว”
เขาหันมามอง
สายตานิ่ง แต่แฝงความจริงจัง
“…ก็ดี”
เธอชะงักไปนิดหนึ่ง
หัวใจเต้นแรงขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ
“…คิรากร?”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
ทั้งสองคนหยุดพร้อมกัน
คิรากรหันไปมอง
และทันทีที่สายตาเขาเจอเจ้าของเสียง
เขานิ่งไป
“…พิม?”
หัวใจตังค์ตังค์เหมือนหล่นวูบ
ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามา
รูปร่างดี แต่งตัวดูดี
ใบหน้า
