ห้องน้ำยังเงียบมีแค่เสียงน้ำหยด…กับลมหายใจของตังค์ตังค์ที่ยังไม่ปกติ
“…ถอยได้ แต่ฉันไม่ถอย”
ประโยคนั้นยังวนอยู่ในหัวเหมือนมันไม่ได้เป็นแค่คำพูดแต่มันคือ “คำประกาศ”เธอค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลงมือยังสั่นเล็กน้อยนี่มันไม่ใช่แล้ว…
ไม่ใช่แค่เจ้านายไม่ใช่แค่ดีลและไม่ใช่สิ่งที่เธอจะคุมได้อีกต่อไป..ตังค์ตังค์สูดหายใจลึก
พยายามรวบรวมสติ
“…ตั้งสติสิ”
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆสิ่งที่ต้องทำตอนนี้มีแค่อย่างเดียว
“ถอย”
เธอเช็ดหน้ามองตัวเองในกระจกดวงตาที่ยังสั่นมันชัดเกินไป…ว่าเธอกำลังหลุด
“…ต้องหยุดให้ได้”
เธอเดินออกจากห้องน้ำก้าวแรกยังมั่นคง
แต่พอก้าวที่สอง…หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
เหมือนร่างกายมันรู้ว่ามีบางอย่าง “รออยู่”
และมันก็จริง...เขายืนอยู่ตรงปลายทางเดิน
คิรากรยืนพิงผนังแขนข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า
อีกข้างถือโทรศัพท์สายตานิ่งแต่กดดันเหมือนเขายืนอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้วรอเธอ...
ตังค์ตังค์หย
