ประตูห้องปิดลงเสียง ปังยังสะท้อนอยู่ในหัวเธอ…เหมือนกับประโยคเมื่อครู่
“…ว่าเธอเป็นของใคร”
ตังค์ตังค์ยืนตัวแข็งหายใจไม่ทั่วท้องหัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้
“ฉัน…ขอตัวนะคะ”
เสียงเธอเบา แต่ชัดคิรากร ไม่ตอบเขาแค่มองนิ่งสายตานั้น…ไม่ได้ดึงเธอไว้แต่ก็ไม่ได้ปล่อยเธอหมุนตัว เปิดประตูออกไปทันทีเหมือนถ้าช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียว…เธออาจจะ “ไปไม่รอด”ทางเดินยาวแต่เธอแทบไม่รู้สึกเพราะทุกอย่างในหัวมันตีกันไปหมดนี่มันไม่ใช่แล้ว…
ไม่ใช่ “ดีล” ไม่ใช่ “การแสดง”และไม่ใช่สิ่งที่เธอควบคุมได้อีกต่อไป
“…ตังค์ตังค์”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง
“พี่ลิน…”
เธอฝืนยิ้ม
“เป็นอะไร หน้าซีดเชียว”
“…ไม่เป็นไรค่ะ แค่เวียนหัวนิดหน่อย”
พี่ลินมองอย่างไม่เชื่อแต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
“งั้นไปพักก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่จัดการต่อให้”
“…ขอบคุณค่ะ”
เธอพยักหน้า ก่อนจะเดินต่อแต่ปลายทาง…ไม่ใช่ห้องพักเป็น “ห้องน้ำ”เธอเปิดก๊อก
