เสียงดนตรีภายในงานดังชัดขึ้นทันทีที่ประตูถูกเปิดออก แสงไฟระยิบระยับสะท้อนแก้วคริสตัลและชุดหรูของแขกที่ยืนกระจายอยู่ทั่วฮอลล์ บรรยากาศเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และบทสนทนาที่ดูเหมือนจะเบา แต่แฝงไปด้วยการวัดกันเงียบเงียบ
และทันทีที่คิรากรพาตังค์ตังค์เดินกลับเข้ามา
สายตาเหล่านั้นก็หันมาพร้อมกันอีกครั้ง
แต่คราวนี้ มันไม่เหมือนก่อน มันไม่ใช่แค่สงสัย
แต่มันคือการ
“จับตา”
มือของเขายังคงจับมือเธอแน่น ไม่ปล่อย ไม่ผ่อน เหมือนตั้งใจให้ทุกคนเห็นชัดชัด เขาเดินช้า มั่นคง ผ่านกลุ่มคนที่เริ่มกระซิบกันมากขึ้น
ตังค์ตังค์ได้ยินไม่ครบทุกคำ แต่จับความหมายได้ ชื่อของเขา และคำว่า ผู้หญิงข้างตัว
ถูกพูดซ้ำไปมา หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น แต่เธอยังเดินต่อ หลังตรง ไม่หลบสายตาใคร จนกระทั่งเขาหยุด กลางโถง เหมือนตั้งใจ เหมือนเลือกจุด ก่อนจะหันมาหาเธอ ช้า สายตาลดต่ำลงมาที่เธอ นิ่งลึก และชัด
“ยิ้มหน่อย”
เสียงเขาต่
