เสียงดนตรียังคงดังต่อเนื่อง แต่สำหรับตังค์ตังค์แล้ว มันเหมือนถูกตัดออกไปหมด เหลือแค่เสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงไม่หยุด ใกล้เกินไป ทุกอย่างมันใกล้เกินไป
คิรากรยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างแทบไม่มี แขนเขายังโอบเอวเธออยู่เหมือนเดิม เหมือนมันเป็นตำแหน่งถาวรไปแล้ว
สายตาเขายังไม่ละไปไหน นิ่ง ลึก และชัดจนเธอเริ่มหลบไม่ทัน
“มองอะไรคะ”
เธอถาม เสียงพยายามนิ่ง เขาไม่ตอบทันที
ปล่อยให้ความเงียบกินระยะไปเล็กน้อย ก่อนจะพูด
“เธอ”
คำเดียว แต่ทำให้เธอใจสะดุด
“หนูยืนอยู่ตรงนี้ คุณก็ต้องเห็นอยู่แล้ว”
เธอพยายามตอบกลับให้เป็นปกติ เขายิ้มมุมปาก
“ไม่เหมือนเดิม”
“ยังไงคะ”
“ตอนนี้ เธออยู่ใกล้เกินไป”
คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรต่อ
เสียงผู้ชายอีกคนก็ดังแทรกขึ้น
“คิรากร”
ทั้งคู่หันไป ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเดินเข้ามา สีหน้าดูสนิทสนม แต่สายตาที่มองมาทา
