บรรยากาศในงานยังคงคึกคักเหมือนเดิม แต่สำหรับตังค์ตังค์แล้ว ทุกอย่างเหมือนถูกดึงให้แคบลง เหลือแค่พื้นที่เล็กๆ ระหว่างเธอกับคิรากร ใกล้ อึดอัด และอันตราย เขายังไม่ปล่อย
มือที่เอวเธอยังอยู่ตำแหน่งเดิม แน่น เหมือนตั้งใจย้ำว่าที่ตรงนี้เป็นของเขา ตังค์ตังค์พยายามหายใจให้ปกติ แต่สายตาเขา มันกดดันเกินไป
“คุณพอแล้วนะ”
เธอพูด เสียงเบาแต่จริงจัง เขาไม่ตอบทันที
แค่จ้องเธอ นิ่ง ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อย
เหมือนกำลังมองอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ
“ยัง”
คำตอบสั้น เหมือนเดิม
“คนมองเต็มไปหมด”
“ก็ดี”
เขาตอบทันที ไม่มีลังเล เธอขมวดคิ้ว
“ดีตรงไหนคะ”
“จะได้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอ”
คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบ หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามรวบรวมสติ
“คุณกำลังทำเหมือนหนูเป็นของคุณ”
เธอพูดตรง เขายิ้มมุมปาก เล็กน้อย แต่สายตาไม่เล่น
“แล้วมันไม่ใช่เหรอ”
คำตอบนั้น ทำให้ทุกอย่างหยุด เธอมองเขา นิ่ง
เหมือนพยายาม
