คำว่า “เอาคืน”ยังค้างอยู่กลางอากาศระหว่างเขากับเธอใกล้…จนแทบไม่มีที่ให้หายใจตังค์ตังค์มองเขานิ่งหัวใจเต้นแรงจนเจ็บ
“…คุณกำลังเล่นอะไรอยู่”
เธอถามตรง ๆไม่ถอยครั้งแรกที่เธอ “ไม่หลบ”
คิรากรยิ้มบาง ๆสายตายังจับเธอไว้แน่น
“…เธอคิดว่ามันคือเกม”
เขาถามกลับเสียงต่ำใกล้เกินไป
“…มันไม่ใช่เหรอ”
เธอสวนทันทีแม้ปลายน้ำเสียงจะสั่นคิรากรขยับเข้ามาอีกนิดจนแผ่นหลังเธอแตะขอบโต๊ะ
โดยไม่รู้ตัว
“ถ้าเป็นเกม”
เขาพูดช้า ๆ
“…ฉันคงไม่เสียการควบคุมขนาดนี้”
ลมหายใจเธอสะดุดคำพูดนั้นมันตรงเกินไปจริงเกินไป
“…งั้นหยุดสิ”
เธอพูดเหมือนขอเหมือนสั่งแต่ลึก ๆ เหมือน “ท้าทาย”เขาเงียบไปหนึ่งจังหวสายตาเปลี่ยนเข้มขึ้นลึกขึ้น
“…เธอหยุดให้ฉันดูสิ”
คำตอบนั้นทำให้เธอพูดไม่ออกอีกครั้งความเงียบกดทับจนได้ยินแค่เสียงหายใจของกันและกัน
“…คุณกำลังทำให้มันเกินไปแล้ว”
เธอกระซิบเสียงเบาแต่ชัดคิรากรก้มลงเล็กน้อยใบหน้าเขาอยู่ใกล้
