ประตูห้องประชุมปิดลงแล้วเสียงฝีเท้าของเขา
ค่อย ๆ ห่างออกไปแต่สิ่งที่เขาทิ้งไว้มันไม่เคยหายไปเลยตังค์ตังค์ยังยืนอยู่ที่เดิมนิ่งเหมือนร่างกายยังตามความรู้สึกไม่ทันมือของเธอยังสั่นเบา ๆเหมือนยังจำสัมผัสนั้นได้
“…ครั้งหน้าที่เธอไม่หนีฉันจะไม่หยุดแล้ว”
คำพูดนั้นมันไม่ได้แค่ “ขู่”แต่มันคือ “การนับถอยหลัง”เธอสูดหายใจลึกพยายามตั้งสติ
“…ต้องหยุด”
เธอบอกตัวเองอีกครั้งแต่เสียงในหัวมันไม่ฟังแล้วสุดท้ายเธอก็ต้องเดินออกจากห้องนั้นกลับไปที่โต๊ะทำงานเหมือนทุกอย่างยังปกติแต่ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว
“ตังค์ตังค์”
เสียงพี่ลินเรียกเธอสะดุ้งเล็กน้อย
“…คะ”
“เป็นอะไร หน้าแดงหมดแล้ว”
เธอชะงักก่อนจะรีบก้มหน้า
“…แอร์มันร้อนค่ะ”
ข้อแก้ตัวง่าย ๆที่ไม่เนียนเลยพี่ลินเลิกคิ้วนิดหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ซักต่อ
“โอเค งั้นช่วยเช็คงบส่วนนี้ต่อหน่อยนะ”
“…ค่ะ”
เธอนั่งลงเปิดคอมพยายามโฟกัสตัวเลขแต่ตัวเลขมันไม่อยู่กับที่เ
