สามวันต่อมา
ค่ายอยู่ที่คอนโดของร่างเล็กยังไม่ได้กลับเพนท์เฮ้าส์ตัวเองเลย แม้เธอจะบ่น แต่เขาทำเป็นหูทวนลม ยิ่งได้รู้ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันซื้อคอนโดห้องข้าง ๆ กับเธอ เขาแทบควบคุมความโกรธของตัวเองไม่ได้
และยังยืนยันคำเดิม วันไหนที่มีสิทธิ์ มันคือคนแรกที่จะถูกถีบออกให้พ้นทาง
“กลับเพนท์เฮ้าส์ด้วยนะคะ วันนี้เพื่อนลี่จะมาหา” ร่างเล็กเพิ่งเดินออกมาจากห้อง บอกกับคนที่กำลังนั่งมองเธอตาแป๋วอยู่บนโซฟา
“ให้เฮียแอบอยู่ในห้องก็ได้”
“ไม่ได้ค่ะ ลี่ไม่อยากตอบคำถามเพื่อน” เธอบอกด้วยแววตาจริงจัง ซึ่งนั่นก็ทำให้ใบหน้าคมคายของเขาบึ้งตึงขึ้นทันที
“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมานอนแล้วกันค่ะ”
“… ก็ได้ครับ”
ช่วงที่ผ่านมาเธออ่อนลงมาก จนเขาเริ่มใจชื้นขึ้นทุกวัน ที่สำคัญคือเธอไม่ค่อยห้ามเหมือนเมื่อก่อน แต่คล้ายว่าที่ยอมก็เพราะตัดความรำคาญซะมากกว่า
หลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อย ค่ายต้องกลับไปที่เพนท์เฮ้าส์ เขาทำตาละห้อย
