ปลายนิ้วแกร่งเลื่อนบนหน้าจอเพื่อรับสาย ก่อนจะเปิดเสียง ให้ร่างเล็กได้ยินด้วยกัน
(คุณค่ายกำลังพักผ่อนอยู่หรือเปล่าคะ ต้องขออภัยที่ดิฉันโทรมารบกวน)
“มีอะไร” เสียงทุ้มเย็นแฝงความสุขุมตอบกลับ น้ำเสียงนั้นต่างออกไปจากตอนที่พูดคุยกับร่างเล็กสิ้นเชิง
(อีกหนึ่งชั่วโมงจะต้องประชุม คือ ดิฉันส่งเมลแจ้งแล้ว แต่คุณค่ายน่าจะยังไม่เห็น)
“ฉันจะให้น้องชายประชุมแทน”
(อะ อ๋อค่ะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ)
“แค่นี้ใช่ไหม”
(ที่ไทยคงดึกแล้ว ฝันดีนะคะคุณค่าย)
หมวยลี่ที่ฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่แสดงท่าทีใด ๆ ผ่านแววตา เธอนิ่ง แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่าเลขาคนนี้ค่อนข้างแปลก ก่อนจะนึกย้อนไปถึงประโยคหนึ่งที่ค่ายเคยบอกว่าเธอสวย
เพียงความคิดนั้นย้อนกลับมา ใบหน้าสวยก็พลันร้อนฉ่า ขณะที่ค่ายกำลังจะเอนศีรษะลงบนตักอีกครั้ง ร่างเล็กก็รีบขยับขาออกทันที
คนที่นอนราบบนโซฟาผละใบหน้าเหลือบสายตาขึ้น มองร่างเล็กที่เอาแต่จับจ้องทีวี ค
