วันต่อมา ค่ายตื่นขึ้นพร้อมความหนักอึ้งตรงกลางอก วันนี้เขาต้องบินกลับฝรั่งเศส และร่างเล็กก็ต้องกลับฮ่องกง
เขาลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตูห้องออกมา และเพียงแค่สายตาปะทะเข้ากับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว หัวใจก็หล่นวูบลงในทันที
“กลับตอนเย็นไม่ได้เหรอครับ” เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อย รีบเอ่ยคำขอต่อร่างเล็กที่เพิ่งเดินออกจากห้อง
“ลี่บอกแม่เอาไว้แล้วค่ะ ต้องรีบกลับ”
“เฮียยังอยากอยู่กับหนู ต่อเวลาให้อีกนิดไม่ได้เลยเหรอครับ”
ร่างเล็กหันไปมองคนที่กำลังทำตาเศร้า เธอส่ายหน้าก่อนจะบอก “เปลี่ยนจากต่อเวลา เป็นรีบกลับไปจัดกระเป๋าดีไหมคะ”
“ใจร้ายจัง”
หมวยลี่ละสายตาจากค่าย กวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง เพื่อหาว่าลืมอะไรทิ้งเอาไว้หรือเปล่า ในขณะหันหลังอยู่นั้น จู่ ๆ แขนแกร่งก็โอบเข้ามาจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อแนบลงกับลำคออย่างแผ่วเบา
“อย่ารักใครเลยนะ รักแค่เฮียก็พอแล้ว”
“เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะคะ
