แทนที่จะกลับไป ค่ายตัดสินใจก้าวขาแกร่งตรงเข้ามาภายในห้อง ร่างเล็กเห็นอย่างนั้นจึงรีบลุกพรวดจากโซฟาด้วยความตกใจ ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้ไปถึงตัวเธอ เฟยเจินก็ดันโผล่มาขวางทางเอาไว้
ค่ายกำหมัดแน่น เขาพยายามควบคุมอารมณ์เพราะไม่ชอบชายคนนี้มาตั้งแต่แรก ความรู้สึกอิจฉาพุ่งปะทุเมื่อเห็นมันได้ใกล้เธอ เหมือนจะมาแทนที่ของเขา
“ถอยไป” เขาข่มเสียงออกคำสั่ง แววตากดเขม็งจ้องอย่างเอาเรื่อง
“คนที่ต้องถอยไปคือคุณครับ” เฟยเจินตอบกลับเสียงนิ่ง ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึง”
“แต่ดูเหมือนลี่จะไม่อยากให้คุณเข้าใกล้เลยนะครับ” หลังเอ่ยจบ เฟยเจินขยับเข้าไปใกล้ รอยยิ้มเย้ยหยันผุดบนใบหน้า แล้วพูดเสียงเบา “ดูไม่ออกหรือไง ว่าน้องรังเกียจ”
ค่ายกัดกรามแน่น คำพูดของทุกคนยังแว่วอยู่ในหู คอยเตือนว่าอย่าใจร้อน อย่าวู่วาม แต่ตอนนี้ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
มือหนาคว้าไปกระชากคอเสื้อชายตรงหน้าอย
