หมวยลี่ใช้โอกาสที่ค่ายหมดเรี่ยวแรงแกะแขนแกร่งออกจนหลุด แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินก็ถูกดึงกลับมาสวมกอดอีกครั้ง รอบนี้เป็นการกอดจากด้านหน้า
แขนเล็กพยายามผลักปัดป่าย ไม่ได้แน่นิ่งอีกแล้ว เธอขัดขืนสุดแรง ก่อนจะผลักเขาออกได้อีกครั้งในที่สุด
ขอบตาของค่ายบวมเป่งจากการร้องไห้ แต่สิ่งที่ทำให้ใจชื่นจากความเจ็บปวด นั่นคือร่องรอยน้ำตาบนพวงแก้มของร่างเล็ก กับดวงตาแดงก่ำที่บ่งบอกว่าเธอเองก็ร้องไห้ไม่ต่างจากเขา
ไม่ใช่เพราะชอบเห็นเธอเจ็บปวด แต่เพราะมันคือหลักฐานว่าเธอโกหก
“ที่บอกว่าไม่รักกัน” เสียงที่ดังออกมาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “คำว่าไม่รักเฮีย…หนูโกหก”
“จะรักไม่รักมันสำคัญเหรอคะ เฮียควรจำคำว่าไม่ให้โอกาสให้ขึ้นใจดีกว่า” ขาเล็กค่อย ๆ ถดถอยหนี ในขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
“ถ้าหนูยังรัก แล้วทำไมเรื่องของเราต้องจบ” ค่ายถามอย่างไม่เข้าใจ เขาจ้องตาเธอ จ้องลึกเข้าไปถึงความรู้สึกที่กำ
