ค่ายยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ความลังเลก่อตัวอยู่ในใจเนิ่นนาน เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ เพียงแค่อยากอยู่กับเธอให้นานขึ้น แค่เท่านั้น
ตอนนี้เขาอยากเห็นแก่ตัวทำตามใจตัวเอง ได้อยู่ใกล้เธอแม้จะเป็นเพียงค่ำคืนอันสั้น มันก็คุ้มค่าที่รอมานานเกือบสามเดือน
เสียงถอนหายใจดังขึ้นระบายความลังเลที่ยังหลงเหลือ สุดท้ายก็ตัดสินใจได้ มือหนาค่อย ๆ เอื้อมผลักประตูเข้าไปช้า ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้าวเดินตามทางไปจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟาที่มีร่างเล็กนอนฟุบตัวอยู่บนนั้น ตอนนี้เธอหลับไปแล้ว รอยยิ้มบาง ๆ ผุดบนใบหน้าหล่อ แต่กลางใจยังถูกความหนักอึ้งตรึงเอาไว้
แมสและหมวกที่ปิดบังใบหน้าถูกดึงออกวางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนที่ร่างสูงจะค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลง ดวงตาคมพิจารณามองพวงแก้มอมชมพูจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ จมูกเล็กขึ้นสี และริมฝีปากที่เผลอเม้มเข้าหากันเบา ๆ
เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองมองภาพนี้อยู่นานแค่ไหน เวลาผ่านไปโดยไม่มีเสียงพู
