ค่ายขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าไอเดียนั้นสิ้นคิดสิ้นดี ถ้าเธอจับได้ขึ้นมา เขาคงไม่ได้ตายเพราะป่วย แต่คงจะตายเพราะเธอนั่นแหละ
ค่าย: ถูกจับได้ขึ้นมากูจะทำยังไง
คลื่น: มึงก็ทำตัวเองให้ป่วยจริง ๆ ไง
ค่าย: มึงพูดง่ายดีนะ กูถามหน่อย ทำยังไงถึงจะป่วย?
คลื่น: แช่น้ำสามชั่วโมง
ล่า: กูว่ามันน่าจะเปื่อยก่อนป่วย
ค่ายส่ายหน้าช้า ๆ อย่างหมดความอดทนกับความคิดไร้สาระพวกนั้น เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
ต่อให้ป่วยใกล้ตายแค่ไหน เธอก็คงไม่เหลียวแล ตอนนี้เธอต่อต้านทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา แค่ได้ยินชื่อ ก็คงถอนหายใจพรืดใหญ่ราวกับรำคาญเต็มที
เวลาผ่านไปแต่ละนาที เขาต้องอดทน อดกลั้น แต่ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว เพราะในหัวมันเอาแต่เพ้อฟุ้งซ่านไม่หยุด เสียงถอนหายใจดังกระแทกกับอากาศหนักอึ้งรอบตัว โทรศัพท์ที่เพิ่งถูกวางลงเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง
แชต: หมวยลี่
Khai: -สายโทรออก-
