ฝรั่งเศส
ธันวาขับรถไปรับเจ้านายจากสนามบิน ระหว่างทางกลับเพนท์เฮ้าส์ เขารู้สึกได้ทันทีว่าการไปฮ่องกงเกือบหนึ่งอาทิตย์ ทำให้ค่ายซึมลงยิ่งกว่าเดิม แววตาหม่นไร้ชีวิตชีวา ขอบตาหมองคล้ำ ใบหน้าโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเข้ามาภายในห้องขนาดกว้าง ธันวาที่อดเป็นห่วงสภาพจิตใจของเจ้านายไม่ได้ก็เริ่มรู้สึกอึดอัด เพราะแม้ก่อนหน้านี้ค่ายจะดูเหม่อลอยและเงียบซึมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยหนักหนาสาหัสเท่าครั้งนี้เลย
“เป็นยังไงบ้างครับ”
คำถามของลูกน้องเรียกให้เจ้าของนัยน์ตาคู่คมค่อย ๆ หันไปมอง ค่ายถอนหายใจระบายความรู้สึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ลี่ไม่เอากูเลย”
“นายต้องค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไป ไม่ใช่พยายามยัดเยียดตัวเอง”
“อืม กูคงใจร้อนไปหน่อย”
“เรื่องนี้นายต้องใจเย็น ผมบอกไปหลายครั้งแล้ว”
“กูคงไม่มีโอกาสแล้ว พยายามยังไงก็เหมือนเดินวนอยู่ที่เดิม” ค่ายหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ริมฝีปาก ปกติจะ
