ตอนนี้เขากำลังวางแผนในหัวอย่างเงียบ ๆ คิดหาทางที่จะได้เจอกับร่างเล็กอีกครั้ง ในระยะที่ใกล้จนเธอไม่สามารถหนีไปไหนได้
แค่อยากพูดทุกอย่างออกมาต่อหน้า ทุกคำที่เคยพิมพ์ลงไปในช่องแชต เขาอยากมองแววตาของเธอเวลาที่ได้ฟังมัน เพราะว่ากันว่า สายตาไม่สามารถโกหกความรู้สึกได้
ก็อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาคั่นกลางความคิด ค่ายพยักหน้าให้กับธันวาที่ยืนรออยู่ตรงมุมห้อง เพื่ออนุญาตให้คนที่เคาะอยู่ด้านนอกเข้ามาได้
เลขาสาวคนสวยเดินมายังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทางเคอะเขิน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ และมือไม้สั่นทุกครั้งยามเผชิญหน้ากับประธานหนุ่มสุดหล่อของบริษัท
“เอกสารที่ต้องเซ็นอนุมัติค่ะ”
“อืม” ค่ายรับคำสั้น ๆ ด้วยท่าทีสุขุมเย็นชา ในสายตาของใครต่อใคร เขาคือผู้บริหารหนุ่มที่นิ่งขรึม น่าค้นหา และสูงส่งเกินกว่าจะเอื้อมมือไปแตะต้อง
แต่ในความเป็นจริง เขาก็เป็นเพียงหมาแก่ ๆ ตัวหนึ่งที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง
“ตอนเที่ยงต้อ
