เวลาผ่านไปสองอาทิตย์ ค่ายใช้ช่วงว่างในวันที่ไม่ได้ออกไปที่บริษัทหมกตัวอยู่ในครัว เป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่เขาก่อมันขึ้นมาเอง ว่าสักวันจะมีโอกาสทำอาหารให้เธอกิน
แชต: หมวยลี่
Khai: -ส่งภาพ-
Khai: เฮียกำลังหัดทำของโปรดลี่อยู่ น่ากินไหมครับ
Khai: แต่ชิมแล้ว เค็มไปหน่อย
Khai: -ส่งสติกเกอร์-
รอยยิ้มเผยบนมุมปาก ต่อให้เธอไม่ได้เปิดอ่านเลย แต่เขาก็มีความสุขที่ได้ส่งภาพหรือข้อความเล่าชีวิตประจำวัน
เขาเหมือนคนบ้า ที่คุยคนเดียว
ค่ายก้มมองเมนูอาหารที่เพิ่งทำเสร็จ กลิ่นหอมและหน้าตาน่ากินใช้ได้ แต่รสชาติเค็มเกินไป เขาจึงตัดใจเททิ้ง ตั้งใจว่าจะลองทำอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
ขาแกร่งก้าวออกจากครัวอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา สายตาคมจ้องมองไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊กตรงหน้า เช็กงานที่เลขาเพิ่งส่งเข้ามาทางอีเมล
แต่ยังไม่ทันจะไล่อ่านจบ เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นขัดจังหวะสมาธิเวลาตั้งใ
