เช้าวันต่อมา
ค่ายตื่นแต่เช้าลุกขึ้นอาบน้ำ วันนี้เขาตั้งใจแล้วว่าจะบินไปฮ่องกง แม้จะรู้เต็มอกว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร ทั้งความผิดหวัง ความเย็นชา หรือแม้กระทั่งการถูกปฏิเสธ แต่ตอนนี้เขามีความกล้า เพราะไม่อยากเสียเธอไป
ได้ลองสักครั้ง ถ้าคว้าเธอกลับมาไม่ได้ ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างหลุดมือไป โดยไม่เคยคิดจะพยายาม
เสื้อผ้าถูกเก็บลงกระเป๋าเดินทางทีละชิ้น เขาตั้งใจจะไปพักอยู่ที่โรงแรมในฮ่องกงสักระยะ และยังไม่มีกำหนดจะกลับไทย
ทว่า ยังไม่ทันจะเก็บเสื้อผ้าเสร็จ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองไปยังชื่อของพ่อที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอ ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบขึ้นมารับสาย
“มีอะไรครับ”
(หยุดความคิดซะ)
“หมายถึงเรื่องอะไรครับ”
(แล้วตอนนี้ แกคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่)
ค่ายพ่นลมหายใจหนัก ๆ คำสั่งที่ตวาดกลับมาทางสาย ทำให้เริ่มสะกิดใจ เขากำชับกับลูกน้องไว้แล้วว่าห้ามบอกใคร แต่ดูเหมือนว่ากา
