หากวันนี้เขายอมถอยกลับไปตั้งหลัก กลับไปยืนอยู่ในจุดของตัวเองอย่างเจียมตัว ไม่รบกวน ไม่ฝืน หากเขาทำทั้งหมดนั้น อย่างที่ควรจะทำ สักวันหนึ่ง… เธอจะกลับมาใช่ไหม
“มึงคิดว่า… ลี่ยังรักกูอยู่ไหม” คำถามหลุดออกมาจากปากคนที่เคยมั่นใจในทุกอย่าง แต่ตอนนี้กลับกำลังจมอยู่ในหลุมเหวลึกของความสิ้นหวัง
“มึงเคยได้ยินไหม คำว่ารัก แต่ไปต่อไม่ได้”
ค่ายเงียบไปพร้อมดวงตาที่หลุบต่ำ เจ็บจนไม่รู้จะตอบน้องชายออกไปว่ายังไงดีกับประโยคที่บาดลึกกลางใจนั้น
ล่าเหลือบมองพี่ชายที่นิ่งงัน พลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง
“กูมั่นใจ ว่าตอนนี้น้องยังรักมึง แต่เป็นความรักที่ไปต่อไม่ได้ แค่ความรู้สึกยังอยู่ ไม่ได้เพิ่มขึ้น รอวันที่จะลดลงไปเรื่อย ๆ” ทุกคำพูดของล่าไม่ได้ต้องการซ้ำเติมเลยสักนิด เพียงแค่มองในมุมของตัวเอง
คำที่แทงใจนั้นทำให้ค่ายเบือนหน้าหนี พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ไหลทะลัก
